Thiruperunthurai Avudaiyarkovil

Manickavasagar built a temple for Lord Shiva in Thiruperunthurai.   He named the Lord Athmanathar and Mother as Yogambal.

Uthirakosamangai Arase

This is the only temple where an Emerald Nataraja idol is available for darshan of the devotees.  Also this is the only temple where the fragrant flower Thazhamboo is permitted for worship whereas the flower is forbidden for use in worship in other Shiva temples as this flower gave false evidence in favour of Brhamma as if he found the head of Lord Shiva. Brahmma also got relieved from the curse by worshipping the Lord from this temple. The Lord is a swayambumurthi appearing from the Ilandha tree which still exists in the temple.

The antiquity of Sri Mangalanathar-Mangaleswari temple dates far back. Mandodhari (wife of Ravana) was very adamant that she would marry only a Shiva devotee and did not mind waiting for the choice. She prayed to Lord Shiva. Lord Shiva, asked the sages in the Ashrams to take care of one of the Veda Script (Agamas) as He was going to grace Mandodhar and told them that He would take back from them then on His turning back. The Lord appeared before Mandodhari as a child. Ravana who came there touched the child knowing It was Lord Shiva. Lord tested Ravana by changing Himself as fire. All the places in the world were caught in the fire. The sages, unable to protect the book given by the Lord fell in the fire tank nearby (Agni theertham) and died.

But sage Manickavasagar courageously withstood the fire and saved the scripture. The Lord graced Mandodhari’s wish and helped her wedding with Ravana. The Lord graced Manickavasagar granting His Linga form. The sage is still in the temple in the Linga form. The Lord is a Swayambu Linga appearing from the Ilandha tree. This is the only temple having a Nataraja idol made of Emerald.

The Ilandha tree dated more than 3000 years old.

Thirumurai 8.6

பாடல் எண் : 1
கடையவ னேனைக் கருணையி னாற்கலந்
    தாண்டுகொண்ட
விடையவ னேவிட் டிடுதிகண் டாய்விறல்
    வேங்கையின்தோல்
உடையவ னேமன்னும் உத்தர கோசமங்
    கைக்கரசே
சடையவ னேதளர்ந் தேன்எம்பி ரான்என்னைத்
    தாங்கிக்கொள்ளே.

கொள்ளேர் பிளவக லாத்தடங் கொங்கையர்
    கொவ்வைச்செவ்வாய்
விள்ளேன் எனினும் விடுதிகண் டாய்நின்
    விழுத்தொழும்பின்
உள்ளேன் புறமல்லேன் உத்தர கோசமங்
    கைக்கரசே
கள்ளேன் ஒழியவுங் கண்டுகொண் டாண்டதெக்
    காரணமே.

காருறு கண்ணியர் ஐம்புலன் ஆற்றங்
    கரைமரமாய்
வேருறு வேனை விடுதிகண் டாய்விளங்
    குந்திருவா
ரூருறை வாய்மன்னும் உத்தர கோசமங்
    கைக்கரசே
வாருறு பூண்முலை யாள்பங்க என்னை
    வளர்ப்பவனே.

வளர்கின்ற நின்கரு ணைக்கையில் வாங்கவும்
    நீங்கிஇப்பால்
மிளிர்கின்ற என்னை விடுதிகண் டாய்வெண்
    மதிக்கொழுந்தொன்
றொளிர்கின்ற நீள்முடி உத்தர கோசமங்
    கைக்கரசே
தெளிகின்ற பொன்னுமின் னும்மன்ன தோற்றச்
    செழுஞ்சுடரே.

O Rider of the Bull,
in mercy You had union with me – The lowest –,
and ruled me.
Will You let go Your hold on me?
O Lord-Owner whose clothing is The skin of a valiant tiger !
O Monarch Of aeviternal Uttharakosamangkai !
O One Of matted hair !
I stand enervated.
O my Lord-God,
raise and support me.

True,
I forsake not damsels whose lips are ruddy like The Kovvai-fruit and whose breasts are bewitchingly Close-set;
yet will You abandon me?
I am within The circle of Your lofty servitorship;
I stand not without.
O Monarch of Uttharakosamangkai,
though I –The deceitful one –,
have given You the slip,
Yet what may the reason be,
for Your tracing me And making me Your subject?

O Lord abiding at radiant.
Tiruvaaroor !
O sempiternal Sovereign of Uttharakosamangkai !
O One who is concorporate with Her of jewelled breasts Covered by a breast-band !
O One who fosters me !
I am like a tree rooted in the bank of the river – The pentad of senses whence flow the carnal joys Of dark-eyed dames;
yet will You forsake me?

O Uttharakosamangkai`s King in whose lofty crown glistering Glows the shoot – a white crescent !
O Salvific Lustre Like unto lucid,
auric and fulgurant light !
Lo,
I slipped from Your mercifully fostering hand,
and parted,
Shine tinsel-like;
yet,
will You forsake me?

Maran the Lord of Ilayankudi

Thirumurai 12.4 Ilaiyaankudimaara naayanaar puraanam

அம்பொன் நீடிய அம்ப
   லத்தினில் ஆடு வார்அடி சூடுவார்
தம்பி ரானடி மைத்தி றத்துயர்
   சால்பின் மேன்மைத ரித்துளார்
நம்பு வாய்மையில் நீடு சூத்திர
   நற்கு லஞ்செய்த வத்தினால்
இம்பர் ஞாலம் விளக்கி னார்இளை
    யான்கு டிப்பதி மாறனார்.

ஆர மென்புபு னைந்த ஐயர்தம்
   அன்பர் என்பதொர் தன்மையால்
நேர வந்தவர் யாவ ராயினும்
   நித்த மாகிய பத்திமுன்
கூர வந்தெதிர் கொண்டு கைகள்கு
    வித்து நின்றுசெ விப்புலத்
தீர மென்மது ரப்ப தம்பரி
   வெய்த முன்னுரை செய்தபின்.

கொண்டு வந்தும னைப்பு குந்துகு
   குலாவு பாதம்வி ளக்கியே
மண்டு காதலின் ஆத னத்திடை
   வைத்த ருச்சனை செய்தபின்
உண்டி நாலுவி தத்தி லாறுசு
   வைத்தி றத்தினில் ஒப்பிலா
அண்டர் நாயகர் தொண்டர் இச்சையில்
   அமுது செய்யஅ ளித்துளார்.

ஆளு நாயகர் அன்பர் ஆனவர்
   அளவி லார்உளம் மகிழவே
நாளு நாளும்நி றைந்து வந்துநு
   கர்ந்த தன்மையின் நன்மையால்
நீளு மாநிதி யின்ப ரப்புநெ
   ருங்கு செல்வநி லாவியெண்
தோளி னார்அள கைக்கி ருத்திய
   தோழ னாரென வாழுநாள்.

செல்வம் மேவிய நாளி லிச்செயல்
   செய்வ தன்றியும் மெய்யினால்
அல்லல் நல்குர வான போதினும்
   வல்லர் என்றறி விக்கவே
மல்லல் நீடிய செல்வம் மெல்லம
   றைந்து நாடொறு மாறிவந்
தொல்லை யில்வறு மைப்ப தம்புக
   உன்னி னார்தில்லை மன்னினார்.

இன்ன வாறுவ ளஞ்சு ருங்கவும்
   எம்பி ரான்இளை யான்குடி
மன்னன் மாறன்ம னஞ்சு ருங்குத
   லின்றி யுள்ளன மாறியுந்
தன்னை மாறியி றுக்க உள்ளக
   டன்கள் தக்கன கொண்டுபின்
முன்னை மாறில்தி ருப்ப ணிக்கண்மு
   திர்ந்த கொள்கைய ராயினார்.

மற்ற வர்செய லின்ன தன்மைய
   தாக மாலய னானஅக்
கொற்ற ஏனமும் அன்ன முந்தெரி
   யாத கொள்கைய ராயினார்
பெற்ற மூர்வதும் இன்றி நீடிய
   பேதை யாளுடன் இன்றியோர்
நற்ற வத்தவர் வேட மேகொடு
   ஞால முய்ந்திட நண்ணினார்.

 மாரிக் காலத் திரவினில் வைகியோர்
தாரிப் பின்றிப் பசிதலைக் கொள்வது
பாரித் தில்லம் அடைத்தபின் பண்புற
வேரித் தாரான் விருந்தெதிர் கொண்டனன்.

ஈர மேனியை நீக்கி இடங்கொடுத்
தார வின்னமு தூட்டுதற் காசையால்
தார மாதரை நோக்கித் தபோதனர்
தீர வேபசித் தார்செய்வ தென்னென்று.

நமக்கு முன்பிங் குணவிலை யாயினும்
இமக்கு லக்கொடி பாகர்க் கினியவர்
தமக்கு நாம்இன் னடிசில் தகவுற
அமைக்கு மாறெங்ங னேஅணங் கேயென.

மாது கூறுவள் மற்றொன்றும் காண்கிலேன்
ஏதி லாரும் இனித்தரு வாரில்லை
போதும் வைகிற்றுப் போமிடம் வேறிலை
தீது செய்வினை யேற்கென் செயலென்று.

செல்லல் நீங்கப் பகல்வித்தி யசெந்நெல்
மல்லல் நீர்முளை வாரிக்கொ டுவந்தால்
வல்ல வாறமு தாக்கலும் ஆகுமற்
றல்ல தொன்றறி யேனென் றயர்வுற.

மற்றம் மாற்ற மனைவியார் கூறமுன்
பெற்ற செல்வம் எனப்பெரி துள்மகிழ்ந்
துற்ற காதலி னால்ஒருப் பட்டனர்
சுற்று நீர்வயல் செல்லத்தொ டங்குவார்.

பெருகு வானம் பிறங்கம ழைபொழிந்
தருகு நாப்பண் அறிவருங் கங்குல்தான்
கருகு மையிரு ளின்கணங் கட்டுவிட்
டுருகு கின்றது போன்ற துலகெலாம்.

எண்ணு மிவ்வுல கத்தவர் யாவருந்
துண்ணெ னும்படி தோன்றமுன் தோன்றிடில்
வண்ண நீடிய மைக்குழம் பாம்என்று
நண்ணல் செய்யா நடுவிருள் யாமத்து.

உள்ள மன்புகொண் டூக்கவோர் பேரிடாக்
கொள்ள முன்கவித் துக்குறி யின்வழிப்
புள்ளு றங்கும் வயல்புகப் போயினார்
வள்ள லார்இளை யான்குடி மாறனார்.

காலி னால்தட விச்சென்று கைகளால்
சாலி வெண்முளை நீர்வழிச் சார்ந்தன
கோலி வாரி யிடாநிறை யக்கொண்டு
மேலெ டுத்துச் சுமந்தொல்லை மீண்டனர்.

வந்தபின் மனைவி யாரும்
   வாய்தலின் நின்று வாங்கிச்
சிந்தையில் விரும்பி நீரில்
   சேற்றினை யலம்பி யூற்றி
வெந்தழல் அடுப்பின் மூட்ட
   விறகில்லை யென்ன மேலோர்
அந்தமின் மனையில் நீடும்
   அலக்கினை யறுத்து வீழ்த்தார்.

முறித்தவை அடுப்பின் மாட்டி
    முளைவித்துப் பதமுன் கொள்ள
வறுத்தபின் அரிசி யாக்கி
    வாக்கிய உலையிற் பெய்து
வெறுப்பில்இன் அடிசி லாக்கி
   மேம்படு கற்பின் மிக்கார்
கறிக்கினி யென்செய் கோமென்
   றிறைஞ்சினார் கணவ னாரை.

வழிவரும் இளைப்பி னோடும்
   வருத்திய பசியி னாலே
அழிவுறும் ஐயன் என்னும்
   அன்பினிற் பொலிந்து சென்று
குழிநிரம் பாத புன்செய்க்
   குறும்பயிர் தடவிப் பாசப்
பழிமுதல் பறிப்பார் போலப்
    பறித்தவை கறிக்கு நல்க.

மனைவியார் கொழுநர் தந்த
   மனமகிழ் கறிக ளாய்ந்து
புனலிடைக் கழுவித் தக்க
   புனிதபாத் திரத்துக் கைம்மை
வினையினால் வேறு வேறு
    கறியமு தாக்கிப் பண்டை
நினைவினால் குறையை நேர்ந்து
    திருவமு தமைத்து நின்று.

கணவனார் தம்மை நோக்கிக்
   கறியமு தான காட்டி
இணையிலா தவரை ஈண்ட
   அமுதுசெய் விப்போ மென்ன
உணர்வினால் உணர ஒண்ணா
   ஒருவரை உணர்த்த வேண்டி
அணையமுன் சென்று நின்றங்
   கவர்துயில் அகற்ற லுற்றார்.

அழுந்திய இடருள் நீங்கி
   அடியனேன் உய்ய என்பால்
எழுந்தருள் பெரியோய் ஈண்ட
   அமுதுசெய் தருள்க வென்று
தொழும்பனா ருரைத்த போதில்
    சோதியா யெழுந்து தோன்றச்
செழுந்திரு மனைவி யாரும்
   தொண்டருந் திகைத்து நின்றார்.

மாலயற் கரிய நாதன்
   வடிவொரு சோதி யாகச்
சாலவே மயங்கு வார்க்குச்
   சங்கரன் தான்ம கிழ்ந்தே
ஏலவார் குழலாள் தன்னோ
   டிடபவா கனனாய்த் தோன்றிச்
சீலமார் பூசை செய்த
   திருத்தொண்டர் தம்மை நோக்கி.

அன்பனே அன்பர் பூசை
   அளித்தநீ அணங்கி னோடும்
என்பெரும் உலகை எய்தி
    யிருநிதிக் கிழவன் தானே
முன்பெரு நிதியம் ஏந்தி
   மொழிவழி ஏவல் கேட்ப
இன்பமார்ந் திருக்க என்றே
   அருள்செய்தான் எவர்க்கும் மிக்கான்.

He for ever wears on his crown the feet of the Dancer
Who dances in the Ambalam roofed of gold;
He is stablished in the lofty excellence
Of servitude to the Lord-God;
As a result of the askesis of the ancient clan of Sudras
He came to be born to illumine this world;
He is Maranar of Ilayankudi.

Whenever devotees visited him-- whoever they be --,
He would, rooted in devotion, humbly receive them
And would address them kindly with loving words;
The sole reason which impelled him to revere them was,
That they were the servitors of the Lord who wears
Bones as ornaments and skulls as garland.

He would receive them into his house and wash
Their feet in ritual love;
He would have them duly seated, and adore them;
Then to please those devotees of the Lord of gods
He would treat them to fourfold victuals
Rich in sextuple taste.

As a result of the participation of the devotees
Of Siva -- the Lord of all entia --, in the virtuous feasting
Offered by him daily to their great delight,
His wealth, immovable and movable, extended
And increased, and he was like the Lord of Alakapuri,
The companion of the eight-shouldered Lord.

To reveal to the world that he would behave thus
Not only during his days of plenty but also
During times when he is steeped in miserable penury
The Lord-God of Tillai thought fit to cause
The daily diminution of his wealth
Resulting in abject poverty.

His wealth wilted; but the mind of our deity
--Maran, the Lord of Ilayankudi --, did not wilt;
By barter, pledge and mortgage he came by
The wherewithal to do as before his service divine
To the devotees, in which he grew mellow.

While thus flourished his service, the Lord
Unknown to Vishnu -- the triumphant Boar,
And Brahma -- the Swan, stepped down on earth
To bless it, in the guise of a great tapaswi
Unaccompanied by His Consort, and His mount, the Bull.

On a night when it rained Maranar remained
Behind latched doors wallowing in soaring hunger
With nothing to relieve him.
It was thus, even thus, he welcomed his guest.

He dried His dripping person and then
Offered to Him duly a seat;
He desired to feed his guest;
He addressed his wife thus: “Great is the hunger
Of this tapaswi; what shall we do?

“Even though we have no food for ourselves
We must yet fittingly feed him who is a devotee
Of the Lord whose Consort is the daughter of Himavant.
In what way do we, this achieve?” Thus he.

His wife replied him thus: “I see no other way.
There are none to give us aught;
It’s late in the night; there’s no other place to go;
What is there for this sinner to do?” Thus she.

And she added: “If you can gather back the seeds
Of paddy that this day were sown in the fields,
It’ll be possible for me to provide food;
We can thus rid our misery; I see no other way.”

When he heard these words of his wife, he felt delighted
As if he got back all his former wealth;
He willingly agreed to the course suggested
And prepared himself to visit the watery fields.

The rain it rained fierce and violent;
It was blindening to boot hiding all the sides;
It looked as though the dark inky midnight
Dissolving in black torrents poured on earth.

Men would shudder even to think of it;
Such was it, the dead of night
, Verily a sheet of inky wash
Well-nigh impossible to brave.

Enthused by impelling love, with a big basket
Held inverted on his head, through via trita,
Fared forth Ilayankudi Maranar, the princely patron,
To the fields where slumbered water-fowls.

He went his way feeling the ground with his feet;
With his hands he gathered the germinating seeds
Which lay floating, into his basket, and filled it,
And hastened home with the basket on his head.

His wife that awaited him at the threshold
Received it, and in love washed the mire away
From the seeds; then she spake to him thus:
“To cook the grain there’s fuel none for the oven.”
Then the great one pulled down the rafters of his roof
That covered the house. O the house eternal!

With splintered rafter as fuel, she lit the oven
And fried the moist germinating grain into rice
Which she poured into a vessel and cooked.
This done the paragon of excelling chastity
Humbly addressed her husband thus:
“What shall we do for curry?”

He thought: “The great devotee must have suffered much
By reason of his fatiguing journey and cruel hunger.”
Driven by love, he hastened to the backyard
And plied his feeling hands and gathered the greens
Which have grown a little in the small germinating pits;
It looked as though he plucked out Pasam by its root.

The wife received the greens from the husband,
Sifted them clean and washed them well;
She put them in spotless vessels and with wonted skill
Prepared many a dish; old memories assailed her;
She consoled herself with the thought
That she could do that much at least.

She then addressed her husband and showed him
The dishes of curry and said: “Let us at once
Serve the peerless one with food.” He neared Him
Who is not to be comprehended by any one,
And gently woke Him up from His slumber.

He beseeched Him thus: “O great one that hath
Deigned to redeem humble me sunk in misery!
Be pleased to partake of the repast.”
When the servitor spake thus, He rose up
And blazed as pure flame; the devotee
And his divine wife stood wonder-struck.

Before the devotees who stood transfixed in awe
When the Lord unknown to Vishnu and Brahma
Blazed forth as flame, Sankara with His Consort
Of perfumed locks rejoicingly manifested
On His mount, the Bull; addressing the great devotee
Who performed the Maheswara Pooja, He said:

“Dear one, you have (all through your life)
Performed Maheswara Pooja; with your wife
Abide in My world; with Kubhera himself
To carry out your mandates with all his wealth
At your disposal, be in bliss immersed.”
The one far far superior to all, blessed him thus.

Sivan are the several forms that becomes the one and only form

Thirumurai 6.55

வேற்றாகி விண்ணாகி நின்றாய் போற்றி
    மீளாமே ஆளென்னைக் கொண்டாய் போற்றி
ஊற்றாகி உள்ளே ஒளித்தாய் போற்றி
    ஓவாத சத்தத் தொலியே போற்றி
ஆற்றாகி அங்கே அமர்ந்தாய் போற்றி
    ஆறங்கம் நால்வேத மானாய் போற்றி
காற்றாகி யெங்குங் கலந்தாய் போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

பிச்சாடல் பேயோ டுகந்தாய் போற்றி
    பிறவி யறுக்கும் பிரானே போற்றி
வைச்சாடல் நன்று மகிழ்ந்தாய் போற்றி
    மருவியென் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
பொய்ச்சார் புரமூன்று மெய்தாய் போற்றி
    போகாதென் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
கச்சாக நாக மசைத்தாய் போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

மருவார் புரமூன்று மெய்தாய் போற்றி
    மருவியென் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
உருவாகி யென்னைப் படைத்தாய் போற்றி
    உள்ளாவி வாங்கி யொளித்தாய் போற்றி
திருவாகி நின்ற திறமே போற்றி
    தேசம் பரவப் படுவாய் போற்றி
கருவாகி யோடும் முகிலே போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

வானத்தார் போற்றும் மருந்தே போற்றி
    வந்தென்றன் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
ஊனத்தை நீக்கும் உடலே போற்றி
    ஓங்கி அழலாய் நிமிர்ந்தாய் போற்றி
தேனத்தை வார்த்த தெளிவே போற்றி
    தேவர்க்குந் தேவனாய் நின்றாய் போற்றி
கானத்தீ யாட லுகந்தாய் போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

ஊராகி நின்ற உலகே போற்றி
    ஓங்கி அழலாய் நிமிர்ந்தாய் போற்றி
பேராகி யெங்கும் பரந்தாய் போற்றி
    பெயராதென் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
நீராவி யான நிழலே போற்றி
    நேர்வா ரொருவரையு மில்லாய் போற்றி
காராகி நின்ற முகிலே போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

சில்லுருவாய்ச் சென்று திரண்டாய் போற்றி
    தேவ ரறியாத தேவே போற்றி
புல்லுயிர்க்கும் பூட்சி புணர்த்தாய் போற்றி
    போகாதென் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
பல்லுயிராய்ப் பார்தோறும் நின்றாய் போற்றி
    பற்றி யுலகை விடாதாய் போற்றி
கல்லுயிராய் நின்ற கனலே போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

பண்ணின் இசையாகி நின்றாய் போற்றி
    பாவிப்பார் பாவம் அறுப்பாய் போற்றி
எண்ணும் எழுத்துஞ்சொல் லானாய் போற்றி
    என்சிந்தை நீங்கா இறைவா போற்றி
விண்ணும் நிலனுந்தீ யானாய் போற்றி
    மேலவர்க்கும் மேலாகி நின்றாய் போற்றி
கண்ணின் மணியாகி நின்றாய் போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

இமையா துயிரா திருந்தாய் போற்றி
    என்சிந்தை நீங்கா இறைவா போற்றி
உமைபாக மாகத் தணைத்தாய் போற்றி
    ஊழியே ழான வொருவா போற்றி
அமையா வருநஞ்ச மார்ந்தாய் போற்றி
    ஆதி புராணனாய் நின்றாய் போற்றி
கமையாகி நின்ற கனலே போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

மூவாய் பிறவாய் இறவாய் போற்றி
    முன்னமே தோன்றி முளைத்தாய் போற்றி
தேவாதி தேவர்தொழுந் தேவே போற்றி
    சென்றேறி யெங்கும் பரந்தாய் போற்றி
ஆவா அடியேனுக் கெல்லாம் போற்றி
    அல்லல் நலிய அலந்தேன் போற்றி
காவாய் கனகத் திரளே போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

நெடிய விசும்பொடு கண்ணே போற்றி
    நீள அகல முடையாய் போற்றி
அடியும் முடியு மிகலிப் போற்றி
    யங்கொன் றறியாமை நின்றாய் போற்றி
கொடியவன் கூற்றம் உதைத்தாய் போற்றி
    கோயிலா என் சிந்தை கொண்டாய் போற்றி
கடிய உருமொடு மின்னே போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

உண்ணா துறங்கா திருந்தாய் போற்றி
    ஓதாதே வேத முணர்ந்தாய் போற்றி
எண்ணா இலங்கைக்கோன் தன்னைப் போற்றி
    இறைவிரலால் வைத்துகந்த ஈசா போற்றி
பண்ணா ரிசையின்சொற் கேட்டாய் போற்றி
    பண்டேயென் சிந்தை புகுந்தாய் போற்றி
கண்ணா யுலகுக்கு நின்றாய் போற்றி
    கயிலை மலையானே போற்றி போற்றி.

O Siva! You are the five elements! You have me as your permanent slave. You hid yourself inside as the source of all joy. You are the eternal sound! You are the power in the five elements. You are the four vedas and the six angas. You pervade everywhere as the wind. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You dance with the ghosts. You destroy the cycle of births. It is your play that make the Jeevas take various births. You came and entered in my heart. You destroyed the three forts of the deceitful asuras. You never leave my heart. You wear a snake as your waist-belt. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You destroyed the three forts of the enemies. You came into my heart. You created me in this form. You took my soul and kept it away from going awry. You are eternal wealth. You are praised by the world. You are the rain cloud that sustains everything. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You are the nectar praised by the Devas. You came and entered my heart. You are the divine form that removes the blemishes/deficiencies. You rose as an infinite column of fire. You are the distilled honey. You are the Lord of all devas. You dance among the fires in the cremation grounds. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You are the world with many towns. You stood as an infinite column of fire. You pervade everywhere. You entered my heart and remain there permanently. You are the coolness of the pond. You are peerless. You are the rain cloud that sustains everything. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You are the several forms that becomes the one and only form. You are not knowable even to the devas. You bestowed life even to the grass. You entered my heart and remain there permanently. You are manifest as the many beings in various worlds. You never forsake the world. Your are the fire that manifests as life in the stone too. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You are the music in the melody. You destroy the sins of those who contemplate you. You are the numbers, letters, and words. You remain forever in my heart. You are the five elements. You are the lord of devas. You are very dear like the pupil of the eye. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You remain without blinking and breathing. You remain forever in my heart. You have pArvathi as one half of Your body. You remain through many cycles of creation and destruction of the universe. You ate the deadly poison. You are the primal and oldest one. You are the flame that bears/forgives everything. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again..

O Siva! You have no birth, aging, or death. You were there before anything. You are worshipped by all the devas. You pervade everywhere. You are everything to me. You are like a golden mountain. O Lord of Kailasa mountain! Karma is causing extreme distress to me. Please save me! I praise you again and again..

O Siva! You hold everything including the vast space in you. You contain the length and breadth of everything. When Vishnu and Brahma had a dispute, you stood as an infinite column of fire whose top and bottom could not be seen by them. You kicked the strong, cruel Yama. You dwell in my heart making it your temple (abode). You are the fast lightning and thunder. O Lord of Kailasa mountain! Please save me! I praise you again and again..

O Siva! You neither eat nor sleep. You know the Vedas without learning them. When Ravana attempted to lift the Kailasa mountain without regard, You gently placed your toe and crushed him. You were pleased to hear Ravana play melodious music and praise you. You entered my heart a long time ago. You are the support/refuge for the entire world. O Lord of Kailasa mountain! I praise you again and again.

Blessed I am to think on the feet of Sivan

Thirumurai 6.19

முளைத்தானை யெல்லார்க்கும் முன்னே தோன்றி
    முதிருஞ் சடைமுடிமேல் முகிழ்வெண் திங்கள்
வளைத்தானை வல்லசுரர் புரங்கள் மூன்றும்
    வரைசிலையா வாசுகிமா நாணாக் கோத்துத்
துளைத்தானைச் சுடுசரத்தால் துவள நீறாத்
    தூமுத்த வெண்முறுவ லுமையோ டாடித்
திளைத்தானைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

விண்ணுலகின் மேலார்கள் மேலான் தன்னை
    மேலாடு புரமூன்றும் பொடிசெய் தானைப்
பண்ணிலவு பைம்பொழில்சூழ் பழனத் தானைப்
    பசும்பொன்னின் நிறத்தானைப் பால்நீற் றானை
உண்ணிலவு சடைக்கற்றைக் கங்கை யாளைக்
    கரந்துமையோ டுடனாகி யிருந்தான் தன்னைத்
தெண்ணிலவு தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

நீர்த்திரளை நீள்சடைமேல் நிறைவித் தானை
    நிலமருவி நீரோடக் கண்டான் தன்னைப்
பாற்றிரளைப் பயின்றாட வல்லான் தன்னைப்
    பகைத்தெழுந்த வெங்கூற்றைப் பாய்ந்தான் தன்னைக்
காற்றிரளாய் மேகத்தி னுள்ளே நின்று
    கடுங்குரலா யிடிப்பானைக் கண்ணோர் நெற்றித்
தீத்திரளைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

வானமிது வெல்லா முடையான் தன்னை
    வரியரவக் கச்சானை வன்பேய் சூழக்
கானமதில் நடமாட வல்லான் தன்னைக்
    கடைக்கண்ணால் மங்கையையு நோக்கா வென்மேல்
ஊனமது வெல்லா மொழித்தான் தன்னை
    யுணர்வாகி யடியேன துள்ளே நின்ற
தேனமுதைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

ஊரானை யுலகேழாய் நின்றான் தன்னை
    யொற்றைவெண் பிறையானை யுமையோ டென்றும்
பேரானைப் பிறர்க்கென்று மரியான் தன்னைப்
    பிணக்காட்டில் நடமாடல் பேயோ டென்றும்
ஆரானை அமரர்களுக் கமுதீந் தானை
    அருமறையால் நான்முகனும் மாலும் போற்றும்
சீரானைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

மூவனை மூர்த்தியை மூவா மேனி
    யுடையானை மூவுலகுந் தானே யெங்கும்
பாவனைப் பாவ மறுப்பான் தன்னைப்
    படியெழுத லாகாத மங்கை யோடு
மேவனை விண்ணோர் நடுங்கக் கண்டு
    விரிகடலின் நஞ்சுண் டமுத மீந்த
தேவனைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

துறந்தார்க்குத் தூநெறியாய் நின்றான் தன்னைத்
    துன்பந் துடைத்தாள வல்லான் தன்னை
இறந்தார்க ளென்பே யணிந்தான் தன்னை
    யெல்லி நடமாட வல்லான் தன்னை
மறந்தார் மதில்மூன்றும் மாய்த்தான் தன்னை
    மற்றொருபற் றில்லா அடியேற் கென்றும்
சிறந்தானைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

வாயானை மனத்தானை மனத்துள் நின்ற
    கருத்தானைக் கருத்தறிந்து முடிப்பான் தன்னைத்
தூயானைத் தூவெள்ளை யேற்றான் தன்னைச்
    சுடர்த்திங்கட் சடையானைத் தொடர்ந்து நின்றென்
தாயானைத் தவமாய தன்மை யானைத்
    தலையாய தேவாதி தேவர்க் கென்றும்
சேயானைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

பகைச்சுடராய்ப் பாவ மறுப்பான் தன்னைப்
    பழியிலியாய் நஞ்சுண் டமுதீந் தானை
வகைச்சுடராய் வல்லசுரர் புரமட் டானை
    வளைவிலியா யெல்லார்க்கு மருள்செய் வானை
மிகைச்சுடரை விண்ணவர்கண் மேலப் பாலை
    மேலாய தேவாதி தேவர்க் கென்றும்
திகைச்சுடரைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

மலையானை மாமேரு மன்னி னானை
    வளர்புன் சடையானை வானோர் தங்கள்
தலையானை யென்தலையி னுச்சி யென்றுந்
    தாபித் திருந்தானைத் தானே யெங்கும்
துலையாக வொருவரையு மில்லா தானைத்
    தோன்றாதார் மதில்மூன்றுந் துவள எய்த
சிலையானைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.

தூர்த்தனைத் தோள்முடிபத் திறுத்தான் தன்னைத்
    தொன்னரம்பின் இன்னிசைகேட் டருள்செய் தானைப்
பார்த்தனைப் பணிகண்டு பரிந்தான் தன்னைப்
    பரிந்தவற்குப் பாசுபதம் ஈந்தான் தன்னை
ஆத்தனை யடியேனுக் கன்பன் தன்னை
    யளவிலாப் பல்லூழி கண்டு நின்ற
தீர்த்தனைத் தென்கூடல் திருவா லவாய்ச்
    சிவனடியே சிந்திக்கப் பெற்றேன் நானே.


He self-manifested before all entia came into being;
He decked His well-grown matted hair with the burgeoning White crescent;
with Meru for His bow and great Vaasuki For the long cord,
He pierced with a burning dart The triple towns of the mighty Asuras;
He so dallied With Uma whose white teeth are pearls serene,
That She bore the impress of His ash on Her person And grew forfoughten;
blessed am I Who am given to think on the feet of Siva abiding At Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He is above the Devas of the celestial world;
He reduced to ash the three skyey towns;
He is of Pazhanam girt with melodious gardens;
He is Of the hue of fresh gold;
He wears the milk-white ash;
He concealed the damsel Ganga who moved within His Clustered,
matted hair,
and abode with Uma;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding in Tiru Aalavaai Of Southern Koodal of aeviternal wisdom.

He held on His long matted hair the massed water;
He caused (that) water to (fall and) run on earth;
He caused Himself to be bathed in abundant milk;
He smote cruel Death that rose up in enmity;
He abides in the cloud as packed wind,
and thunders In harsh voice;
He is the One that has in his forehead The fiery eye;
blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He owns the heavens and all else too;
He is cinctured By a streaked serpent;
He is the One who is valiant to dance Surrounded by the mighty ghouls,
in the crematory;
By His sidelong looks He eyed His Consort and me;
He totally cured me of my flaws;
He is the nectarean Honey Who as consciousness abides in me;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He abides in all towns and in the seven worlds;
He wears a white crescent;
He is for ever inseparable From Uma;
He is extremely difficult of access for others;
His dance with ghouls at the crematory is never ending;
He gifted to the celestials nectar;
He is the glorious One Hailed with the great Vedic hymns by Brahma and Vishnu;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He is the aged;
He has a form;
His body never ages;
He pervades the three worlds;
He is the an nuller of sins;
In love He abides with Her whose beauty defies the brush;
Beholding the quaking of the celestials,
He,
the Deva,
Ate the venom of the ocean and blessed them with nectar;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He is the pure Way of the renunciants;
He is the One Who can wipe out sorrow and rule (us);
He but wears The bones of the dead;
He is the One potent to dance In the night;
He destroyed the triple,
walled towns Of those who ceased to think on Him;
He is the Chief Who sustains me--the servitor who is unattached;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He is the animator of lips as well as manam;
He is the inner thought;
He is the fulfiller of thought;
He is the pure One;
His mount is a white Bull;
His matted crest sports a bright crescent;
He is My mother who ever abides in me;
It is He who is tapas;
He is far,
far away from the Chief Devaati Devas;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

As Foe to Darkness,
He the bright One,
annuls sins;
The blamesless One ate poison and gifted away nectar;
As spiralling fire He smote the towns of the mighty Asuras;
As the impartial One,
He graced all;
as the supernal light He is the Beyond far above the celestials;
He is The beacon-light to the chief Devaati Devas;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding in Koodals` Tiru Aalavaai in the south.

He is a mountain;
He abides at great Meru;
His well-grown Matted hair is ruddy;
He is the Lord of the celestials;
He is ever firmly poised in my crown;
He is the One Beyond compare;
He is the One who smote the three Walled towns of the hostile ones and reduced them to dust;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodal`s Tiru Aalavaai in the south.

He crushed the ten heads and the shoulders Of the debauchee;
hearkening to the melody Of his hoary strings,
He blessed him;
He loved Arjuna for his servitorship;
in love He blessed him With Paasupatam;
He is the One to be trusted;
He is dear to me;
He is the Pure One,
the Witness of the endless aeons;
Blessed am I who am given to think on the feet Of Siva abiding at Koodals` Tiru Aalavaai in the south.

prosperity will increase to worship Sivan

திருப்பூவணம்

பாடல் எண் : 1

மாதமர் மேனிய னாகி வண்டொடு
போதமர் பொழிலணி பூவ ணத்துறை
வேதனை விரவலர் அரண மூன்றெய்த
நாதனை அடிதொழ நன்மை யாகுமே.

பொழிப்புரை :
உமாதேவியைத் தன் திருமேனியில் ஒரு பாக மாகக்கொண்டு , வண்டமர்கின்ற மலர்கள் உள்ள சோலையுடைய அழகிய திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்தருளு கின்ற , துன்பம்தரும் பகையசுரர்களின் மூன்று கோட்டைகளையும் அம்பு எய்து அழித்த நாதனான சிவபெருமானின் திருவடிகளைத் தொழ எல்லா நலன்களும் உண்டாகும் .
குறிப்புரை :

பாடல் எண் : 2

வானணி மதிபுல்கு சென்னி வண்டொடு
தேனணி பொழிற்றிருப் பூவ ணத்துறை
ஆனநல் லருமறை அங்கம் ஓதிய
ஞானனை அடிதொழ நன்மை யாகுமே.

பொழிப்புரை :
வானில் அழகுறத் திகழும் சந்திரனைத் தொடுமளவு உயர்ந்தோங்கிய , வண்டு நுகரும் தேனையுடைய மலர்களுள்ள அழகிய சோலையையுடைய திருப்பூவணத்தில் வீற்றிருந்தருளுகின்ற , நலம்தரும் நான்கு வேதங்களையும் , அவற்றின் ஆறு அங்கங்களையும் ஓதியருளிய ஞானவடிவினனான சிவபெருமானின் திருவடிகளைத் தொழ , எல்லா நலன்களும் உண்டாகும் .
குறிப்புரை :

பாடல் எண் : 3

வெந்துயர் உறுபிணி வினைகள் தீர்வதோர்
புந்தியர் தொழுதெழு பூவ ணத்துறை
அந்திவெண் பிறையினோ டாறு சூடிய
நந்தியை அடிதொழ நன்மை யாகுமே.

பொழிப்புரை :
கொடுந்துன்பம் தரும் நோயும் , அதற்குக் காரணமான வினைகளும் சிவனருளாலேயே தீரும் என்பதை நிச்சயித்து , அவனைத் தொழுது போற்றுகின்றவர்கள் வசிக்கும் திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்தருளுகின்ற , மாலைக்காலத்தில் உதிக்கும் வெண்பிறையோடு கங்கையும் சூடிய சிவபெருமானின் திருவடிகளைத் தொழ , எல்லா நலன் களும் உண்டாகும் .

பாடல் எண் : 4

வாசநன் மலர்மலி மார்பில் வெண்பொடிப்
பூசனைப் பொழில்திகழ் பூவ ணத்துறை
ஈசனை மலர்புனைந் தேத்து வார்வினை
நாசனை யடிதொழ நன்மை யாகுமே.

பொழிப்புரை :
நறுமணம் கமழும் மலர்மாலைகளை அணிந்துள்ள மார்பில் , திருவெண்ணீற்றினைப் பூசி , சோலைகளையுடைய திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்தருளுகின்ற சிவபெருமான் , மலர்புனைந்து ஏத்தும் அன்பர்களின் வினையைப் போக்குவான் . அப்பெருமானின் திருவடிகளைத் தொழ எல்லா நன்மைகளும் உண்டாகும் .

பாடல் எண் : 5

குருந்தொடு மாதவி கோங்கு மல்லிகை
பொருந்திய பொழிற்றிருப் பூவ ணத்துறை
அருந்திறல் அவுணர்தம் அரண மூன்றெய்த
பெருந்தகை அடிதொழப் பீடை யில்லையே.

பொழிப்புரை :
குருந்து , மாதவி , கோங்கு , மல்லிகை மலர்ந்துள்ள சோலைகளையுடைய திருப்பூவணம் என்னும் திருத் தலத்தில் வீற்றிருந்தருளுகின்ற அரு வலிமையுடைய அசுரர் களின் மூன்று கோட்டைகளையும் அம்பு எய்து அழித்த பெருந் தகையான சிவபெருமானின் திருவடிகளைத் தொழ , துன்பம் யாவும் நீங்கும் .

பாடல் எண் : 6

வெறிகமழ் புன்னைபொன் ஞாழல் விம்மிய
பொறியர வணிபொழிற் பூவ ணத்துறை
கிறிபடு முடையினன் கேடில் கொள்கையன்
நறுமல ரடிதொழ நன்மை யாகுமே.

பொழிப்புரை :
நறுமணம் கமழும் புன்னை , புலிநகக் கொன்றை முதலான மரங்கள் நிறைந்த அழகிய சோலையையுடைய திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்தருளுகின்ற , கோவண ஆடை தரித்த , அழிதலில்லாத கொள்கைகளை உடைய சிவ பெருமானின் நறுமணமிக்க மலர் போன்ற திருவடிகளைத் தொழ , எல்லா நலன்களும் உண்டாகும் .
குறிப்புரை :

பாடல் எண் : 7

பறைமல்கு முழவொடு பாட லாடலன்
பொறைமல்கு பொழிலணி பூவ ணத்துறை
மறைமல்கு பாடலன் மாதொர் கூறினன்
அறைமல்கு கழல்தொழ அல்லல் இல்லையே.

பொழிப்புரை :
பறையின் ஒலியும் , முழவின் ஓசையும் ஒலிக்கப் பாடி ஆடுபவன் இறைவன் . அமைதி தவழும் சோலையையுடைய அழகிய திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்தருளு பவன் . நால்வேதங்களையும் பாடுபவன் . உமாதேவியைத் தன் திருமேனியின் ஒரு கூறாகக் கொண்டவன் . அப்பெருமானின் ஒலிக்கின்ற கழலணிந்த திருவடிகளைத் தொழத் துன்பம் சிறிதும் இல்லை .

பாடல் எண் : 8

வரைதனை யெடுத்தவல் லரக்கன் நீள்முடி
விரல்தனில் அடர்த்தவன் வெள்ளை நீற்றினன்
பொருபுனல் புடையணி பூவ ணந்தனைப்
பரவிய அடியவர்க் கில்லை பாவமே.

பொழிப்புரை :
கயிலைமலையைப் பெயர்த்தெடுத்த வலிமை வாய்ந்த அரக்கனான இராவணனின் நீண்ட முடிகளைத் தம் காற் பெருவிரலை ஊன்றி அடர்த்தவர் சிவபெருமான் . தம் திருமேனி முழுவதும் திருவெண்ணீற்றினைப் பூசி , ஒலிக்கின்ற கங்கையைத் தம் சடைமுடியின் ஒரு பக்கத்தில் அணிந்து திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கின்ற அப்பெருமானைத் தொழுது போற்றும் அடியவர்களின் பாவம் நாசமாகும் .

பாடல் எண் : 9

நீர்மல்கு மலருறை வானும் மாலுமாய்ச்
சீர்மல்கு திருந்தடி சேர கிற்கிலர்
போர்மல்கு மழுவினன் மேய பூவணம்
ஏர்மல்கு மலர்புனைந் தேத்தல் இன்பமே.

பொழிப்புரை :
நீரில் வளரும் தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கின்ற பிரமனும் , திருமாலும் , தன்னைத் தொழுபவர்களை நன்னெறிப் படுத்தும் இறைவனின் சிறந்த திருவடிகளைச் சேர்தற்கு இயலாத வராயினர் . போர்த் தன்மையுடைய மழுப்படையுடைய சிவ பெருமான் வீற்றிருந்தருளுகின்ற திருப்பூவணத்தை அழகிய மலர் கொண்டு போற்றுதல் இன்பம் தரும் .

பாடல் எண் : 10

மண்டைகொண் டுழிதரு மதியில் தேரரும்
குண்டருங் குணம்அல பேசுங் கோலத்தர்
வண்டமர் வளர்பொழின் மல்கு பூவணம்
கண்டவ ரடிதொழு தேத்தல் கன்மமே.

பொழிப்புரை :
மண்டை என்னும் ஒருவகைப் பாத்திரத்தை ஏந்திப் பிச்சையெடுத்துத் திரிகின்ற புத்தர்களும் , சமணர்களும் , இறையுண்மையை உணராது கூறும் பயனற்ற பேச்சைக் கேளாது , வண்டுகள் மொய்க்கின்ற வளமுடைய சோலைகள் நிறைந்த திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தைத் தரிசித்து அங்கு வீற்றிருந்தருளும் சிவபெருமானின் திருவடிகளைத் தொழுது போற்றுதல் நம் கடமையாகும் .

பாடல் எண் : 11

புண்ணியர் தொழுதெழு பூவ ணத்துறை
அண்ணலை யடிதொழு தந்தண் காழியுள்
நண்ணிய அருமறை ஞானசம் பந்தன்
பண்ணிய தமிழ்சொலப் பறையும் பாவமே.

பொழிப்புரை :
புண்ணியர்கள் தொழுது போற்றுகின்ற திருப்பூவணம் என்னும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்தருளுகின்ற தலைவரான சிவபெருமானின் திருவடிகளைத் தொழுது போற்றி , அழகிய , குளிர்ச்சியான சீகாழியில் அவதரித்த அருமறைவல்ல ஞானசம்பந்தன் அருளிய இத்தமிழ்ப் பாடல்களை ஓதவல்லவர்களின் பாவம் யாவும் நீங்கும் .

having a body in which a lady remains.
the god who revealed the Vētam-s and who dwells in Pūvaṇam beautified by gardens where the bees settle on the buds about to blossom.
prosperity will increase to those who worship the feet of the master who discharged an arrow on the forts of the enemies.

to worship the feet of Civaṉ who is himself spiritual knowledge, who chanted the aṅkams and the suitable good, abstruse Vētam-s, and who dwells in Tiruppūvaṇam which is adorned by gardens in which the two varieties of bees vaṇṭu and tēṉ live, the top of which touches the moon that adorns the sky.
prosperity will increase.

to worship waking up from sleep, the feet of Nanti who wears a river with a white crescent that rises in the evening and who dwells in pūvaṇam, with a mind to be cured of the acts, good and bad which are the cause of the diseases and are the cause for acute sufferings, prosperity will increase Nanti is one of the names of Civaṉ,

to worship the feet.
of Civaṉ who smears on his chest full of fragrant flowers, white sacred ash.
the Lord of the universe who dwells in pūvaṇam where gardens are prominent who destroys the acts of those who praise him adorning him with flowers.
their prosperity will increase .

to worship the feet of the noble-minded god who destroyed the three forts of the avuṇar of rare strength by discharging an arrow and who dwells in tiruppūvaṇam which has gardens in which there are wild-lime trees, common delight of the woods and jasmine creepers.
there will be no afflictions.

Civaṉ who wears a dress indicating playful mischief, who dwells in pūvaṇam made beautiful by mast-wood trees that spread their fragrance, beautiful feted cassia and curapuṉṉai;
has doctrines which cannot be destroyed.
prosperity will increase to worship his feet which are like fragrant flowers.

Civaṉ dance and sing to the measuring of time by drum and increasing number of muḻavu chants the flourishing vētam and dwells in pūvaṇam adorned by increasing weight of flowers.
has a lady as one half.
there will be no sufferings to worship his feet wearing Kaḻal whose sound increases.

Civaṉ pressed down the tall crowns of the strong arakkaṉ who lifted the mountain, by his toe.
smears white sacred ash.
there will be no sins to those who praised pūvaṇam, made beautiful on all sides by water which dashes against the banks.

both Piramaṉ who dwells in a lotus flower which flourishes in water and Māl joining together.
were not capable of reaching the perfect feet whose fame increases.
it is happiness to praise by adorning with flowers of increasing beauty pūvaṇam where Civaṉ who has a battle-axe, well-trained in warfare, dwells with desire.

the buddhists without intelligence who wander holding an earthern begging bowl.
and low people camaṇar who have a form and talk useless words.
it is a moral duty to praise and worship with joined hands the feet of those who gained sight of Pūvaṇam where growing gardens in which bees rest, are increasing.

worshipping with joined hands the feet of the god who dwells in Pūvaṇam which people of virtuous acts worship getting up from sleep.
a native of beautiful and cool Kāḻi.
sins will gradually vanish to recite the Tamiḻ verses composed by Ñāṉacampantaṉ who had knowledge of the abstruse Vētam-s by intuition.

benefit of panja boothas sthalam in this temple Pachavarneswarar

Saint Tirugnana Sambandar had praised the Lord of the temple in his Thevaram hymns.  This is the 5th Shiva temple on the southern bank of Cauvery praised in Thevaram hymns.

Lord Shiva of the temple is a swayambumurthy. Lord showed five colours golden yellow, white, red, black and smoke ash to Lord Brahmma, hence praised as Aivanna Perumal in Tamil and Panchavarneswarar in Sanskrit Lord of five colours. The devotee can observe the change of colours in the Linga during each puja. Wherever Shiva Puja is performed in any part of this world, all glory of the pujas reach this place, hence the name Urayur bearing this meaning.

The temple is open from 5.30 a.m. to 12.30 p.m. and from 4.00 p.m. to 8.30 p.m.





















Sri Panchavarneswarar Temple, Urayur 620 003, Tiruchi district.

Historical Name: Mukkeeswaram
City : Urayur
District : Tiruchchirappalli

An atheist ignored the Vibhuti-sacred ash Prasad offered to him in the temple.  He was born a pig in his following birth and had to live in ugly muddy environment.  He realized that his condition was the result of earlier behaviour.  He bathed in the Shiva theertha and was freed from the sin.  Mother Gandhimathi Ammai was worshipped by Naga virgins in the Nagaloka – serpent world- and was installed here by a Chola king, according to history.  Sri Rama worshipped Lord Shiva in Rameswaram.  Lord Vishnu worshipped Lord Shiva in Mukkeeswaram.

Of the Pancha Bhooda places, Tiruvanaikaval belongs to Water, Kancheepuram to Earth, Tiruvannamalai to Fire, Kalahasthi to Wind-Vayu and Chidambaram to Space-Akasha.  The devotee can have the collective benefit of worshipping in these five shrines if he worship Lord Shiva in this temple.

For Sage Udangar, Shivalinga appeared as a Gem, Spatika, Gold and Diamond and as a portrait.  Lord also appeared here as Cock and controlled a wild elephant.  Urayur also has the reputation of being the birth place of Vaishnavite saint Tirupanazhwar and Saivite saint Pugazh Chola Nayanar.  Kochengatchozha Nayanar attained the Lotus Feet of  Lord in this place.

Karikal Cholan, a famous king of Chola dynasty during his travel from Kaviripoompattinam passed through this place.  A cock struck on the forehead of his elephant.  The elephant immediately began to retreat.  The king realized the greatness of the place, built a city and stayed here making it his headquarters.  The place is also called Urayur Kozhi.  Kozhi in Tamil means cock.

thirumurai 2.120 

திருமூக்கீச்சரம்

பாடல் எண் : 1 பண் : நட்டராகம்

சாந்தம்வெண்ணீ றெனப்பூசி வெள்ளஞ்சடை வைத்தவர்

காந்தளாரும் விரலேழை யொடாடிய காரணம்

ஆய்ந்துகொண்டாங் கறியந் நிறைந்தாரவ ரார்கொலோ

வேந்தன்மூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்றதோர் மெய்ம்மையே.

பாடல் எண் : 2 பண் : நட்டராகம்

வெண்டலையோர் கலனாப் பலிதேர்ந்து விரிசடைக்

கொண்டலாரும் புனல்சேர்த் துமையாளொடுங் கூட்டமா

விண்டவர்தம் மதிலெய்தபின் வேனில் வேள்வெந்தெழக்

கண்டவர் மூக்கீச்சரத்தெம் அடிகள் செய்கன்மமே.

பாடல் எண் : 3 பண் : நட்டராகம்

மருவலார்தம் மதிலெய்த துவும்மான் மதலையை

உருவிலாரவ் வெரியூட்டி யதும்உல குண்டதால்

செருவிலாரும் புலிசெங் கயலானை யினான்செய்த

பொருவின் மூக்கீச்சரத்தெம் அடிகள் செயும்பூசலே.

பாடல் எண் : 4 பண் : நட்டராகம்

அன்னமன்னந் நடைச்சாய லாளோ டழகெய்தவே

மின்னையன்ன சடைக்கங்கை யாள்மேவிய காரணம்

தென்னன்கோழி யெழில்வஞ்சியும் ஓங்கு செங்கோலினான்

மன்னன்மூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்ற தோர்மாயமே.

பாடல் எண் : 5 பண் : நட்டராகம்

விடமுனாரவ் வழல்வாய தோர் பாம்பரை வீக்கியே

நடமுனாரவ் வழலாடுவர் பேயொடு நள்ளிருள்

வடமன்நீடு புகழ்ப்பூழி யன்றென்ன வன்கோழிமன்

அடன்மன்மூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்ற தோரச்சமே.

பாடல் எண் : 6 பண் : நட்டராகம்

வெந்தநீறு மெய்யிற் பூசுவராடுவர் வீங்கிருள்

வந்தெனாரவ் வளைகொள்வதும் இங்கொரு மாயமாம்

அந்தண்மா மானதன்னேரியன் செம்பிய னாக்கிய

எந்தைமூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்ற தோரேதமே.

பாடல் எண் : 7 பண் : நட்டராகம்

அரையிலாருங் கலையில்ல வனாணொடு பெண்ணுமாய்

உரையிலாரவ் வழலாடு வரொன்றலர் காண்மினோ

விரவலார்தம் மதின்மூன் றுடன்வெவ்வழ லாக்கினான்

அரையன்மூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்ற தோரச்சமே.

பாடல் எண் : 8 பண் : நட்டராகம்

ஈர்க்குநீர்ச்செஞ் சடைக்கேற் றதுங்கூற்றை யுதைத்ததும்

கூர்க்குநன்மூ விலைவேல்வல னேந்திய கொள்கையும்

ஆர்க்கும்வாயான் அரக்கன் னுரத்தை நெரித்தவ்வடல்

மூர்க்கன்மூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்யாநின்ற மொய்ம்பதே.

பாடல் எண் : 9 பண் : நட்டராகம்

நீருளாரும் மலர்மேல் உறைவான் நெடுமாலுமாய்ச் 

சீருளாருங் கழல்தேட மெய்த்தீத் திரளாயினான்

சீரினாலங் கொளிர்தென்ன வன்செம்பி யன்வில்லவன்

சேருமூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்ற தோர்செம்மையே.

பாடல் எண் : 10 பண் : நட்டராகம்

வெண்புலான்மார் பிடுதுகிலினர் வெற்றரை யுழல்பவர்

உண்பினாலே யுரைப்பார் மொழி யூனமதாக்கினான்

ஒண்புலால்வேன் மிகவல்லவ னோங்கெழிற் கிள்ளிசேர்

பண்பின்மூக்கீச் சரத்தடிகள் செய்கின்றதோர் பச்சையே.

பாடல் எண் : 11 பண் : நட்டராகம்

மல்லையார்மும் முடிமன்னர் மூக்கீச்சரத் தடிகளைச்

செல்வராக நினையும்படி சேர்த்திய செந்தமிழ்

நல்லராய்வாழ் பவர்காழி யுள்ஞான சம்பந்தன

சொல்லவல்லா ரவர்வானுல காளவும் வல்லரே.

  

besmearing the white sacred ash like sandal-wood paste Civaṉ who kept the floods of the Kankai on the caṭai.

the reason for dancing along with the lady whose fingers are like the petals of the red variety of malabar glory lily.

he pervades everywhere which can be known only by intuitive knowledge who is capable of knowing the true purpose of the actions done by the god in mūkkiccaram which was built by a king.

collecting alms having the white skull as the begging bowl having become united with the water which was received in the loosened catai and being united with umayāl after having discharged an arrow on the forts of the enemies He caused the vēḷ who has spring as his season, to be well-burnt these are the acts done by our god in mūkkīccaram

discharging an arrow on the forts of the enemies and setting fire to the body of Kāmaṉ, have been known to the world are the battles that our god in mūkkiccaram which has no comparison and built by the King who had exercise of sovereign power and who had the banners of tiger and red carp fish which are held high in battles.

to appear beautiful with a lady of tender nature and the gait of a swan the reason for Kaṅkaiyāl to stay in the caṭai which is like lightning is a wonderful act done by the god in mūkkīccaram built by the King whose impartial rule was supreme in the beautiful vañci kōḻi, and who ruled over the pāṇtiyan country also.

having tied an angry cobra having poison in it, in the waist will dance in the dense darkness in company with the pēys, in the midst of fire it is a dreadful act the god in mūkkīccararam which was built by the strong king who is the Lord of Kōḻi, Pāṇtiyaṉ and Cēraṉ whose fame lasted for a time in the North.

Civaṉ will besmears all over his body well-burnt sacred ash;

will dance in the dense darkness It is a deceptive act to take away my beautiful and rare bangles coming to my place what our father and god who dwells in mūkkiccaram built by beautiful and kind coḻaṉ who rules over nēri an destroys the pride of his enemies, does is a faulty act.

Civaṉ has no dress that is worn on the waist Being both male and female, dances in the fire which is full of fame and has many forms you please understand this (people of this world!) destroyed by the hot fire the three forts of the enemies simultaneously is a dreadful act which is committed by the god in mūkkīccaram built by Kāccenkatcōḻaṉ

receiving the water that drags every thing in the red caṭai and kicking the god of death and the idea of holding on the ride side a sharp and good trident of three blades are the strong acts of the extremely angry and strong god who cruched the chest of the arakkaṉ who roared loudly opening his mouth, and who dwells in mūkkīccaram

Māl in company with Piramaṉ who dwells on a flower that grows in the water Civaṉ became truly a mass of fire, to search the famous feet (and head) the uprightness that is done by thegod in mūkkiccaram where the pāṇtiyaṉ who is preeminent by his fame, coḻaṉ and ceraṉ gathered for worship .

buddhist who cover their chests of white flesh, with a cloth and camaṇars who wander naked (Civaṉ) caused the words of those people who talk after eating, defective that is the rudeness committed by the god in mūkkīccaram which was reached by the great and exceedingly beautiful kiḷḷi who is skilled in handling the bright vēl to which flesh is sticking, to worship god (Kiḷḷi-cōḻaṉ)

the chaste tamiḻ verses composed by ñāṉacampantaṉ, of a native Kaḻi where good people reside, which were offered to esteem as the Lord the god in mūkkiccaram which was worshipped by the three kings who wore crowns and who were very strong;

those who can recite (the verses) are definitely able to rule over heaven also.